Oneliner

Ik ben net thuis gekomen van school. Zojuist m'n loodzware schooltas in m'n slaapkamer gezet. Het was een vervelende klotendag. Tot aan het avondeten kan nog net even achter de computer. De radio staat naast me op een publieke muziekzender. Bekende deuntjes schallen over de ether.

Bij Nederlands leerden wij over zinsopbouw. Een onderdeel waar je opletten moet, is tè lange zinnen. Dat intrigeerde mij wel. Ik kwam op het idee om een heel verhaal te schrijven, van toch maar één zin. Ik ben begonnen met een basiszin, en die langzaam maar zeker uitgebreid. Zie hier het resultaat. In cursief staan de nieuw toegevoegde delen.

Evert keek door het raampje.

Evert keek door het raampje van de Intercity naar buiten.

Evert, verlost van al dat gezeur, keek door het raampje van de Intercity naar buiten waar z'n school stond.

Evert, verlost van al het gezeur van z'n leraar Nederlands, keek door het raampje van de Intercity naar buiten waar z'n school het Huygens College stond, en glimlachte.

De zeventienjarige puber Evert, verlost van al het gezeur van z'n leraar Nederlands, keek door het beregende raampje (het goot al dagen achtereen) van de Intercity van Bredeningen naar Visserdam, naar buiten waar z'n school het Huygens College stond, en glimlachte.

De net als z'n leeftijdsgenoten schoolhatende zeventienjarige puber Evert, verlost van al het gezeur van z'n leraar Nederlands, keek door het beregende raampje (het goot al dagen achtereen) van de Intercity van Bredeningen naar Visserdam, naar het donkerwordende buiten waar z'n school het Huygens College stond, gelegen aan de spoorlijn in een oude wijk met veel bomen en wat vervallen huizen, en glimlachte.

De net als z'n leeftijdsgenoten schoolhatende zeventienjarige puber Evert, verlost van al het gezeur van z'n leraar Nederlands, een regelrechte klootzak die ook deze keer weer Evert afzeikte voor de ogen van de hele klas en hem na schooltijd vaak lastig viel, keek door het beregende raampje (het goot al dagen achtereen, maar het leek maar niet op te houden, waardoor Evert nou niet bepaald opgewekter werd en z'n tolerantie tegenover z'n Nederlandse leraar daalde tot het absolute nulpunt) van de Intercity van Bredeningen naar Visserdam, naar het donkerwordende buiten waar z'n school het Huygens College stond, gelegen aan de spoorlijn in een oude wijk met veel bomen en wat vervallen huizen, en glimlachte.

De net als z'n leeftijdsgenoten schoolhatende zeventienjarige puber Evert, verlost van al het gezeur van z'n leraar Nederlands, een regelrechte klootzak die ook deze keer weer Evert afzeikte voor de ogen van de hele klas en hem na schooltijd vaak lastig viel, keek door het beregende raampje (het goot al dagen achtereen, maar het leek maar niet op te houden, waardoor Evert nou niet bepaald opgewekter werd en z'n tolerantie tegenover z'n Nederlandse leraar daalde tot het absolute nulpunt) van de Intercity van Bredeningen naar Visserdam, naar het donkerwordende buiten waar z'n school het Huygens College stond, gelegen aan de spoorlijn in een oude wijk met veel bomen en wat vervallen huizen, en glimlachte: om ongeveer deze tijd zal het dodelijke vergif in de koffie van de leraar Nederlands, hij verdient het gewoon, gaan werken, en zullen z'n ingewanden krampachtig trachten de vreemde vloeistof te lijf te gaan.

Dat was het verhaal. Misschien is het toch niet zo sterk. Maar wat wil je als je zo weinig "bewegingsruimte" hebt? Ik lees het verhaal nog eens over. Zou het goed genoeg zijn om te publiceren?

De radio met z'n vrolijke liedjes weet het antwoord ook niet. Het is zes uur precies. De nieuwsflitsen. De dodelijk saaie stem maakt melding van een fietser die met een schuimende mond dood van z'n fiets is gevallen. Men trof een giftige stof aan in z'n bloed. De rest hoor ik niet, want m'n moeder roept:

"Evert, kom je eten?"