Recensie 'Lola Rennt'

Ken je dat gevoel dat je krijgt van een achtbaan met drie geweldige loopings? Tijdens de wilde rit kun je niets anders dan ademloos genieten en de achtbaan laten inbeuken op je zintuigen. Pas na afloop als je met beide voeten op vaste grond staat, besef je hoe gaaf de achtbaan eigenlijk is en wil je meteen nog een keer.
Zo is het ook met Lola Rennt (Eng. titel: Run Lola Run). Tijdens de film kun je slechts ademloos toekijken naar deze fascinerende film.

Het verhaal is overal op Internet te vinden, maar voor diegenen die nog onbekend zijn met Lola Rennt:

De telefoon gaat. Lola (Franka Potente) neemt op. Het is haar vriend Manni (Moritz Bleibtreu), die in tranen verhaal doet van een stommiteit. Hij zat voor een geldloop-actie in metro toen twee controleurs binnenkwamen. Manni stapte snel uit, maar vergat zijn plastic zak. Helaas zat er 100.000 Mark in, dat hij naar zijn criminele vriendjes moest brengen. Nu vreest Manni voor zijn leven, want binnen 20 minuten moet hij het geld afleveren. Manni raakt in paniek en wil een supermarkt overvallen om aan de 100.000 Mark te komen. Lola weet hem over te halen nog 'even' twintig minuten te wachten; Zij zal dat bedrag wel even voor hem regelen...

Tot zover het steile rikketikke-rikketik gedeelte van de achtbaan. De film staat bovenaan de top van de achtbaan, en duikt langzaam naar beneden om snelheid te maken en over te gaan in de eerste donderende looping.

Lola's vader (Herbert Knaup) is bankdirecteur, aan de andere kant van de stad. Lola zet het op een rennen om die 100.000 Mark te vragen. En wat voor een rennen! Tijdens een kwart van de film (!) rennt Lola haar benen uit het lijf. Daarbij doorkruist ze heel Berlijn, en passeert allerlei individuen. Van deze mensen flits in slechts vijf seconden heel hun toekomstige leven voorbij, wat overigens niet altijd even rooskleurig is.

'Lola Rennt' is een audiovisueel spectakel van ongekende proporties. Vergeet even de exorbitant dure Hollywoodproducties met veel ontploffende gebouwen en onwaarschijnlijke achtervolgingen. 'Lola' blinkt uit in het detail voor het kleine.

Eenmaal bij haar vader, weigert deze het enorme bedrag en zet haar het bankgebouw uit. Lola holt -zonder de 100.000 Mark- naar Manni. Helaas komt ze nèt te laat, en is Manni al bezig met de overval. De overval loopt dramatisch af.

Dan begint het verhaal opnieuw, ditmaal met kleine veranderingen die op het eind een groot verschil maken. Weer slaat Lola aan het rennen, met een andere afloop.
De film speelt op een bijzondere manier met tijd. Zo zijn de drie verhalen-varianten net zo lang als de tijd waarin het speelt: 20 minuten. Binnen die 20 minuten gaat de tijd soms vol in de remmen, om daarna weer plankgas op te trekken. Er zijn flashbacks in herkenbaar versneld zwart-wit, en talloze flash-forwards in de vorm van razendsnelle fotoshots over het leven van toevallige passanten.

Snelheid, kleurgebruik, cameraposities, muziek, montage; alles is bijzonder in 'Lola Rennt'. Je zou de regisseur Tom Tykwer kunnen verwijten dat hij zelfs een beetje overdrijft met al die effecten. Maar dat doet niet af aan de overweldigende indruk die Lola Rennt op me naliet. Lola is een lekker onserieuze film, waar je alles en iedereen kunt uitlachen, zonder dat je daarmee de film afkraakt.

De opzweepende muziek - stevige techno met vocalen en electrische gitaar- klinkt nagenoeg constant. De muziek is volledig geïntegreerd in de film, en ligt er niet zomaar bovenop als bij veel films. Bijzonder aan de vocalen is dat de meeste ingezongen/ingesproken zijn door Franka Potente zelf, Lola dus.

Deze film moet je gezien hebben! Misschien vind je het achter veel poeha om niets, het verhaal flinterdun, maar de kans is veel groter dat je meegesleept wordt in dit spectakelstuk!

Maarten Batenburg, 16 juni 2001

Opmerkelijke dingen aan Lola Rennt

Thema's

Rood

Véél dingen in Lola Rennt zijn rood: Lola's kapsel, haar telefoon, het stoplicht voor de supermarkt, de twee liefdes-scene's en de ziekenwagen.
Rood staat voor verschillende dingen: passie, snelheid en gevaar.

20 (twintig)

Lola heeft nog twintig minuten voordat Manni de supermarkt binnengaat, ze speelt roulette op twintig zwart (helaas geen rood), en als ze het casino binnenkomt 99,20 bij zich. Bovendien zijn Lola en Manni twintigers.

Spiralen

De getekende tunnel waardoor Lola in het begin rent en het trappenhuis zijn allebei spiraalvormen. Bovendien staat Manni met zijn telefoon zelf voor de discotheek 'Die Spirale'. Het kussen waar op Manni en Lola liggen, is versierd met spiraaltjes. De ruit in de voordeur van Lola's flat bevat een spiraal-patroontje. Het schilderij in het casino is gebaseerd op de film 'Vertigo' van Hitchcock. In die film is een vrouw geobsedeerd door een vrouw met een spiraalvormige knot in haar haar. Spiralen zijn ook in Vertigo een thema.
Een spiraal staat voor het uitwaaieren van Lola's invloed op haar omgeving

Brekend glas

Aan aan de klok in de vader's kantoor, aan de glasdragers met de glazen ruit. Het brekende glas staat voor breekbaarheid.

• Het mooiste voorbeeld van de thema's zie je in het begin van de film, als Lola door de getekende spiraaltunnel rent. Daarbij slaat ze drie glazen klokken kapot. Elk van die klokken staat op tien over tien. Met andere woorden, de wijzers staat twintig minuten uit elkaar.

• Als Manni richting de supermarkt loopt, is het even een scene uit een Wildwest-film. Als een heuse cowboy met pistool loopt Manni over het verder lege plein.

• Als Lola bedenkt naar wie ze moet gaan rennen, draait de camera's om haar heen. Luister ook naar het geluid, alles doet denken aan een balletje dat in de roulette-tafel rolt. Die tekenfilm-figuur zegt dan ook: "Rien ne va plus", niet meer inzetten. Je hoort het balletje vallen als ze besloten heeft naar haar vader te gaan.

• De liefdes-scene's zijn natuurlijk bedoeld om de allesoverwinnende liefde tussen Manni en Lola te benadrukken. Ze zijn tevens erg nuttig om even op adem te komen.

• Lola Rennt driemaal over het Gendarmenmarkt, het plein met het rechthoekige patroon. Elke keer rent ze er anders overheen. Pas in de laatste run zie je het plein vanuit een normaal perspectief.

• De aftiteling rolt van boven naar beneden.

• De begin-credits zijn erg origineel. Grote stalen platen klappen donderend in beeld. Als de film dan echt gaat beginnen, klappen van links én rechts platen in beeld. Als je heel diep gaat, symboliseert dit het in een klap samengaan van Oost- en West-Berlijn.

• De subtitel van deze pagina is 'Een film als een achtbaan'. Helemaal onlogisch is dat niet. De allereerste beelden doen denken aan het steile omhoogtakel gedeelte van een achtbaan. Inclusief achtbaan-geluiden.